امام علی(ع)در خطبه هشتاد و هفتم کتاب شریف نهج البلاغه این طور مومنان و
 
بندگان شایسته خدا را وصف می کند و می فرماید:ای بندگان خدا، همانا بهترین و
 
محبوبترین بنده نزد خداوند، کسی است که خدا او را در پیکار با نفس یاری داده است.
 
 آن کس که جامه زیرین او اندوه و لباس رویینش ترس از خداست .
 
چراغ هدایت در قلبش روشن شده و وسایل لازم برای روزی او فراهم آمده و
 
 دوری ها و دشواری ها را بر  خود آسان گرفته است.
 
 
سپس امام اول شیعیان در ادامه این خطبه نورانی می فرماید:
 
حقایق دنیا را باچشم دل نگریسته، همواره به یاد خدا بوده و اعمال نیکو فراوان انجام داده است.
 
از چشمه گوارای حق سیراب گشته؛ چشمه ای که به آسانی به آن رسیده و
 
از آن نوشیده، سیراب می گردد.در راه هموار و راست قدم برداشته است.
 
پیراهن شهوات را از تن بیرون کرده و جز یک غم، از تمام غم ها خود را می رهاند.
 
از وصف کوردلان و مشارکت با هواپرستان خارج شده.
 
کلید باز کننده درهای هدایت و قفل درهای گمراهی و خواری گردیده است.
 
راه هدایت را با روشندلی دید واز همان راه رفت و
 
نشانه های آن را شناخت و از امواج سرکش شهوات گذشت.
 
 
امیرالمومنین علی (ع)در ادامه اوصاف خوبان درگاه خدا می فرماید:
 
بنده خوب درگاه خدا به استوارترین ریسمان خدا چنگ انداخت و چنان به حقیقت رسید
 
که گویی، نور خورشید بر او تابید و در برابر خداوند به گونه ای تسلیم شد
 
که هر فرمان او را انجام می دهد و هر فرعی را به اصلش بازمی گرداند.
 
چراغ تاریکی ها و روشنی بخش تیرگی ها؛ کلید درهای بسته و
 
برطرف کننده دشواری ها و راهنمای گمراهان در بیابان های سرگردان است.
 
 
در ادامه امام(ع)می فرماید:سخن می گوید، خوب می فهماند،
 
سکوت کرده به سلامت می گذرد.برای خدا اعمال خویش را خالص کرده،
 
آن چنان که خدا پذیرفته است و از گنجینه های آیین خدا و ارکان زمین است.
 
 
امام علی (ع)در انتهای سخنان خود درباره اوصاف بهترین های درگاه خداوندی می فرماید:
 
خود را به عدالت واداشته و آغاز عدالت او ،آن که هوای نفس را از دل بیرون رانده است.
 
حق را می شناساند و به آن عمل می کند .کار خیری نیست، مگر که به آن قیام کند
 
و در هیچ جا گمان خیری نبرده، جز آنکه به سوی آن شتافته است.
 
اختیار خود را به قرآن سپرده و قرآن را راهبر و پیشوای خود قرار داده است.
 
هرجا که قرآن بار اندازد،فرود آید و هرجا که قرآن جای گیرد، مسکن گزیند.